Fotel Barcelona | Barcelona Chair

Jest rok 1929, rozpoczyna się Wystawa Międzynarodowa w Barcelonie, niezwykłe zainteresowanie wzbudza Pawilon Niemiecki, nie tylko minimalistyczną formą i surowością form, ale również zachwycającym wyposażeniem wnętrza. Industrialny charakter użytych materiałów w połączeniu z nacechowaną historycznie ideą kształtu dają składową w postaci fotela cieszącego się sławą od ponad 80 lat.

Ludwig Mies van der Rohe wraz z Lily Reich odpowiedzialni byli za odpowiednie uzupełnianie się wnętrz oraz architektury w jednym z najchętniej odwiedzanych pawilonów. Wynikiem współpracy jest wspomniany fotel, który od miejsca wystawy nazywany jest Barcelona Chair. Jest to czysta kompozycja podkreślająca modernistyczną architekturę, którą architekt czuł się zobligowany wyposażyć tak aby odbiór dzieła był jak najlepszy. Tym bardziej iż siedziska miały zostać użyte przy oficjalnym otwarciu pawilonu z udziałem króla oraz królowej Hiszpanii.

Odwołania ideologiczne projektu wiążą się z rzymskimi oraz egipskimi siedziskami rodzin królewskich. Zgodnie z wierzeniami odpowiedni sposób krzyżowania nóg krzeseł oznaczać miał władzę oraz potęgę i przeznaczony był tylko dla wybranych. Kompozycja zaczerpnięta z czasów antycznych okazała się być niezwykle trafna i spotkała się z zainteresowaniem odbiorców.

Fot: knoll-int.com

Fot: knoll-int.com

Pierwsze prototypy wykonane były ze skóry świńskiej, która okrywała poduszki wypełnione pierzem. Usytuowanie na konstrukcji stalowej łączonej mechanicznie. Obecnie po wieloletnich badaniach nad udoskonaleniem formy skóra została zamieniona na cielęcą, konstrukcja jest spawana oraz chromowana. Materiały mogą sugerować produkcję manufakturową jednakże standardy wykonania wymagają rękodzielniczej precyzji.

Dzięki sukcesowi w Barcelonie model ten stał się ikoną ruchu modernistycznego w designie XX wieku. W latach 1939-1933 Luis Mies van der Rohe otrzymał posadę dyrektora Bauhausu, słynnej szkoły architektury i designu. W roku 1931 produkcja mebli została zlecona firmie Bamberg Metal w Berlinie, jednakże brak odpowiedniego ręcznego sposobu produkcji zmusiła Miesa do przekazania produkcji firmie Thonet w 1932 roku. Wytwarzany był w ograniczonym zakresie ponieważ zainteresowanie meblem elitarnym w erze minimalizmu i uspokojenia designu nie było duże. Tak działo się do roku 1950, w którym to zmieniono konstrukcję ramy z łączeniem skręcanym na rzecz bardziej wytrzymałej stali nierdzewnej spawanej, z ręcznym szlifowaniem spoin. Również w tym czasie zdecydowano się na zmianę skóry używanej do tapicerowania siedziska fotela.

Fotel Barcelona już od samego początku wzbudzał zainteresowanie ze względu na przede wszystkim przywrócenie materiałów z ery industrialnej do formy artystycznej. Jak mawiał Ludwig Mies van der Rohe: „Architektura to język, jeżeli używasz go w odpowiedni sposób możesz być poetą”. Zadanie to ma odniesienie również do designu oraz do doskonałego uzupełniania się tych składowych, czym słyną projekty dyrektora Bauhausu.